Afval is een bijproduct van elke menselijke bedrijvigheid. Zo ontstaat er ook afval bij de productie van elektriciteit in kerncentrales, bij de ontmanteling van nucleaire installaties, en bij het gebruik van radioactieve stoffen in geneeskunde, landbouw, industrie en onderzoek. Een deel van dat afval is radioactief.

Het grootste deel van het radioactieve afval lijkt op huishoudelijk en industrieel afval. Het bestaat uit allerlei materialen, gereedschappen, toestellen, leidingen, afgebroken installaties en beschermende kledingstukken die niet meer gebruikt kunnen worden en waarvan men zich wil ontdoen. Er is één groot verschil met het gewone afval: het bevat stoffen die ioniserende stralen uitzenden.

Radioactief afval omvat ook verbruikte kernbrandstof die na gebruik in de kernreactor hoogradioactief geworden is.

Het radioactieve afval vertegenwoordigt ongeveer 0,02% van al het huishoudelijk en industrieel afval dat in België geproduceerd wordt.

Waar zit het probleem?

Radioactief afval bevat stoffen die ioniserende straling uitzenden. Die straling is bijzonder energierijk. Ze kan veranderingen aanbrengen in de materie waarin ze doordringt. Daardoor kan ze levende weefsels beschadigen en is ze gevaarlijk voor mens en milieu.

Radioactiviteit dooft uit met de tijd. Maar, zolang de radioactiviteit in het afval niet gedaald is tot een niveau dat aanvaardbaar is voor de volksgezondheid, moet er nauwlettend op toegezien worden dat de straling geen schade kan toebrengen aan mens en milieu.

Je vindt niet wat je zoekt? Stel ons je vragen of geef je commentaar.